Bluetooth, turkus i komary (KDB on tour).
![]() |
| Mozaika przy ul. Wojska Polskiego w Wolinie. |
Trasa: Wolin, dworzec PKP> (zielonym szlakiem) Wolin, rynek> (bez znaków) Wolin, marina> Wolin, wieża widokowa> Gołogóra (Wzgórze Wisielców)> (drogą św. Jakuba) Sułomino> Lubin, grodzisko> Wzgórze Zielonka> Piaskowa Góra> Jezioro Turkusowe> Wyrzutnie V3> Nadleśnictwo Międzyzdroje> (niebieskim szlakiem) Międzyzdroje, stacja PKP
Długość trasy: 28 km
Czas przejścia (nie licząc popasów w Lubinie i nad Jeziorem Turkusowym): 6,5 h
Położone na wyspie Wolin miasto Wolin pozostaje trochę w cieniu pobliskich nadmorskich kurortów, takich jak Międzyzdroje czy Świnoujście. A szkoda, bo to miejscowość niezwykle interesująca, z bardzo długą historią. Osada słowiańska istniała w tym miejscu już w VIII w. n.e. Przypuszcza się, że w X w. mogli ją sobie na krótko podporządkować Wikingowie i że to tutaj zmarł, w wyniku ran odniesionych w bitwie morskiej, duński król Harald Sinozęby (ten, od którego przydomka nazwano technologię bluetooth). Choć szczątki Sinozębego spoczywają w katedrze w Roskilde koło Kopenhagi, na zielonym skwerze przy wolińskim Muzeum Regionalnym znajdziemy poświęcony mu pamiątkowy głaz. Na Wolińskiej Kępie, wyspie na cieśninie Dziwnie oddzielającej Wolin od stałego lądu, przycupnął z kolei skansen wczesnośredniowieczny. Centrum Słowian i Wikingów Jomsborg Vineta, bo taka jest jego oficjalna nazwa, można zwiedzać od kwietnia do października, natomiast latem organizowane są tutaj dodatkowo tematyczne festiwale i zloty.
![]() |
| Wolińska marina, w tle widoczny skansen na Wolińskiej Kępie. |
Jest jednak jedna rzecz, która nam się w Wolinie nie podoba. Komary. Całe hordy komarów. Atakują nas kiedy spacerujemy po położonej nad Dziwną marinie, tną niemiłosiernie kiedy wchodzimy na zbudowaną w 2024 r. wieżę widokową w parku miejskim. A na szczyt, znajdujący się na wysokości ponad 30 m, wchodzi się dość powoli. Tradycyjne schody zastąpiono tu bowiem łagodnymi pochylniami, umożliwiając dostęp do atrakcji także osobom z ograniczoną sprawnością ruchową.
![]() |
| Wieża widokowa w Wolinie. |
![]() |
| Wieża z bliska. |
![]() |
| Pamiątkowa pieczątka. |
Z wieży widać miasto, Zalew Szczeciński oraz położony u stóp konstrukcji pomnik Trygława z lat 60. XX w. Wcześniej w tym miejscu znajdował się obelisk poświęcony poległym w I wojnie światowej, rozebrany po 1945 r. Jak już zauważyliśmy podczas naszej wycieczki do Puszczy Bukowej, rodzimowiercy są aktywni na Pomorzu- i tutaj pod pomnikiem Trygława ktoś położył kłosy zboża, jabłko oraz świeżą chałkę.
![]() |
| Widok na Wolin. |
![]() |
| Widok na Zalew Szczeciński. |
![]() |
| Pomnik Trygława. |
![]() |
| Ofiary dla bóstwa. |
Po zejściu z tarasu widokowego, kierujemy się w stronę Gołogóry aka Wzgórza Wisielców. Ścieżka zaznaczona na Mapach.com, prowadząca z plaży nad Dziwną na szczyt wzniesienia, nie jest chyba zbyt popularna, bo ledwo odnajdujemy ją w zaroślach. Przedzieramy się tamtędy i tak, docierając w końcu do wczesnośredniowiecznego cmentarzyska kurhanowego. Próbujemy czytać tekst umieszczony na tablicy informacyjnej, traktujący o obrządku ciałopalnym i szkieletowym oraz o wyrokach wykonywanych w tym miejscu na piratach (stąd nazwa Wzgórze Wisielców), ale komarze naloty osiągają właśnie swoje apogeum. I to mimo że stoimy na otwartej przestrzeni, w pełnym słońcu.
![]() |
| Cmentarzysko kurhanowe na Wzgórzu Wisielców. |
Opuszczamy (truchcikiem) okolice mokradeł na Półwyspie Rów, zmierzając ku ulicy Słowackiego. Tutaj napotykamy oznaczenia Zachodniopomorskiej Drogi św. Jakuba, która poprowadzi nas (z drobnymi odstępstwami) aż do samych Międzyzdrojów. Idziemy przez Sułomino, znane z organizowanego od lat dziewięćdziesiątych Western Pikniku, festiwalu folk, blues, country i bluegrass. Choć dwie ostatnie edycje się nie odbyły, wciąż wiszą tu tablice kierujące na pole festiwalowe.
Następnie znów zanurzamy się w las, z którego wychodzimy dopiero w Lubinie. Do Szczecina mamy stąd 50 km, do Rzymu 1341. A do wczesnośredniowiecznego grodziska jakieś 100 m.
![]() |
| Drogowskaz w Lubinie. |
Szczerze mówiąc, grodzisko w Lubinie to dziwne miejsce. No bo tak: wstęp na jego teren jest płatny. Płacimy więc 9 zł od osoby za to, żeby móc zobaczyć... starannie wypielęgnowany trawnik. Układ dawnej osady jest dziś kompletnie nieczytelny w terenie, a odnalezione podczas wykopalisk archeologicznych fundamenty XII-wiecznego kościoła nie zostały wyeksponowane. Jedyne co widać, to pozostałości XV-wiecznej wieży mieszkalnej, upakowane ciasno pod brzydkim blaszanym daszkiem. Na osłodę mamy taras z widokiem na deltę Starej Świny oraz bar serwujący napoje i przekąski. Jest jeszcze jeden plus: w kasie biletowej można zakupić specjalistyczne spreje przeciw komarom.
![]() |
| Grodzisko w Lubinie- fundamenty wieży mieszkalnej. |
![]() |
| Grodzisko w Lubinie- widok na deltę Świny. |
Po krótkim relaksie w grodzisku, ruszamy w dalszą drogę. Wdrapujemy się na znajdujące się nieco ponad 100 m od szlaku Wzgórze Zielonka, aby odkryć, że z jego szczytu też widać wyspy w Delcie Świny.
![]() |
| Widok z Wzgórza Zielonka. |
Jesteśmy już na terenie Wolińskiego Parku Narodowego i zbliżamy się do jednej z największych jego atrakcji. Jak wnioskujemy po nazwie oraz kolorze Jeziora Turkusowego, mamy do czynienia ze zbiornikiem o charakterze postindustrialnym. Rzeczywiście, do połowy XX w. funkcjonowało tutaj wyrobisko kopalni kredy, wydobywanej na potrzeby cementowni Johannesa Quistorpa, działającej w Lubinie. (Nazwisko Quistorpa kojarzymy już z wyprawy na Wzgórze Arkony w Szczecinie.) Po zamknięciu kopalni, wyrobisko wypełniło się wodami przypowierzchniowymi i opadowymi, a dzięki obecności węglanu wapnia w wodzie oraz dnie, powstałe w ten sposób jezioro w promieniach słońca nabiera wyjątkowej barwy.
![]() |
| Widok na Jezioro Turkusowe z Piaskowej Góry. |
Szlak prowadzi nas najpierw na punkt widokowy na szczycie Piaskowej Góry. Potem biegnie wzdłuż brzegów jeziora, a widok niknie za drzewami. Dochodząc do Wapnicy, odbijamy na chwilę w lewo w stronę położonej nad jeziorem tawerny, aby jeszcze trochę pozachwycać się turkusem.
![]() |
| Widok na Jezioro Turkusowe z tawerny w Wapnicy. |
Potem wracamy na trasę, ale nie idziemy przez Wicko, jak chce Droga św. Jakuba, tylko ponad nim, przez las. Dzięki temu mamy okazję zobaczyć pozostałości wyrzutni V-3 wybudowanych przez Niemców w czasie wojny. Przy szosie prowadzącej do Międzyzdrojów funkcjonuje również mini muzeum prezentujące historię tajnego poligonu. Przy jego bramie wita nas... mewa pacyfistka, która, jak się okazuje, ma na imię Ewcia i od niedawna promuje Międzyzdroje. To oczywiście kolejne wcielenie wrocławskich krasnali (tak jak nowotarskie owce, gdańskie lwy, bydgoskie myszy, dziki z Krynicy Morskiej, jelonki z Jeleniej Góry czy limanowskie Nafciaki). Jak widać, włodarze Międzyzdrojów nie przejęli się faktem, że mewy zajęte są już przez Kołobrzeg...
![]() |
| Pozostałości tajnego niemieckiego poligonu. |
![]() |
Muzeum Bunkier V3 i Mewcia Ewcia Pacyfistka. |
Nie zatrzymujemy się w muzeum, bo zauważyliśmy, że jeśli się pośpieszymy, to zdążymy na pociąg odjeżdżający ze stacji w Międzyzdrojach o 15:41. I rzeczywiście, udaje nam się zdążyć. Wpadamy na peron w ostatniej chwili przed przyjazdem szynobusu. Dowiezie nas on do miasta położonego nie na jednej, a na aż 44 wyspach. Ale to już zupełnie inna historia...




















Komentarze
Prześlij komentarz