 |
| prom z włoskiego Livorno dopływa do Bastii na Korsyce |
*** English below***
Na Korsyce znajdują się aż cztery lotniska (Ajaccio, Bastia-Poretta, Figari i Calvi-Sainte-Catherine), ale na żadne z nich nie można dolecieć bezpośrednio z Polski. Najlepszą logistycznie opcją wydało nam się więc dotarcie drogą powietrzną do włoskiej Pizy. Stąd niedaleko już do Livorno, z którego odpływają promy na francuską wyspę.
Podróż na Korsykę przez Pizę niesie ze sobą dodatkowe korzyści- pozwala na zwiedzenie jednego z najbardziej znanych miast Toskanii. Korzystamy z tej okazji skwapliwie.
P I S A
Większość turystów przyjeżdża tu dla słynnej Krzywej Wieży. A nawet nie tyle dla niej, co dla obowiązkowego zdjęcia, na którym wieżę trzeba podpierać, względnie lizać (przy tym wariancie potrzebny jest rekwizyt w postaci wafelka do lodów).
Aby uniknąć tłumów, rezerwujemy wejście na szczyt Torre Pendente na najwcześniejszą możliwą godzinę poranną. Rzeczywiście, o 8:30 na Piazza dei Miracoli jest jeszcze pustawo, możemy się więc w spokoju poprzyglądać zbudowanej z białego marmuru, wysokiej na ponad 55 m i odchylonej od pionu o ponad 5° dzwonnicy. Aby wpuszczono nas do środka, musimy zostawić plecaki w depozycie zlokalizowanym w Palazzo dell'Opera della Primaziale Pisana. Co ciekawe, do znajdujących się nieopodal muzeów można już wchodzić z bagażem. Można, a nawet trzeba, bo przechowalnia zapewnia opiekę nad dobytkiem tylko na czas zwiedzania kampanili.
 |
| Krzywa Wieża z daleka... |
 |
| ...i z bliska. |
 |
| Wnętrze wieży. |
 |
| Widok z wieży na pustawy jeszcze Plac Cudów... |
 |
| ...i w stronę widocznych na horyzoncie Apeninów. |
 |
| Detal wieży. |
Ponieważ zdecydowaliśmy się na bilet za 27 euro, w cenie mamy również zwiedzanie pozostałych atrakcji Placu Cudów (dostępnych od 9:00). Nie pomijamy zatem romańskiej katedry, do której dodatkiem miała być w zamierzeniu przebijająca ją dzisiaj sławą Krzywa Wieża. Potężna bryła świątyni z kopułą na skrzyżowaniu naw, jej arkadowa fasada oraz bogato zdobione wnętrze, dają świadectwo potęgi Republiki Pizy z XI i
XII w. Zaglądamy również do dopełniającego architekturę katedry baptysterium oraz na cmentarz w formie dziedzińca otoczonego krużgankami- Camposanto Monumentale.
 |
| Katedra Santa Maria Assunta. |
 |
| Katedra- fragment fasady. |
 |
| Jedna z kolumn przy wejściu do katedry. |
 |
| Wnętrze katedry. |
 |
| Baptysterium widziane zza ściany katedry. |
 |
| Wnętrze baptysterium. |
 |
| Cmentarz Camposanto (na ścianie widoczne stare łańcuchy portowe). |
 |
| Krużganki Camposanto. |
 |
| Pomnik urodzonego w Pizie Fibonacciego na Camposanto. |
Szczególnie ciekawe wydaje nam się Museo delle Sinopie. Prezentowane są tutaj, zgodnie z nazwą, sinopie, czyli szkice do fresków, odkryte na ścianach Camposanto. Sinopie zostały odsłonięte przez przypadek. W wyniku pożaru po bombardowaniach z II wojny światowej, poważnie ucierpiały zdobiące ściany nekropolii malowidła. Aby poddać renowacji ocalałe fragmenty, zdjęto ze ściany warstwę malarską, pod którą, jak się okazało, tkwiły rysunki przygotowawcze, naniesione na pierwszą warstwę tynku czerwonym pigmentem, tzw. ziemią z Synopy. Techniką nazywaną z włoska strappo, oderwano zatem od ściany również warstwy szkicowe. Freski po renowacji wróciły na swoje miejsce, a sinopie, przeniesione na stabilne podłoże, wyeksponowano w muzeum.
 |
| ,,Cosmografia teologica"- XIV-wieczny fresk Pietro di Puccio... |
 |
| ...i szkic do niego w Museo delle Sinopie. |
Zwiedzamy również Museo dell'Opera del Duomo. Poza bogatą kolekcją rzeźb średniowiecznych, rękopisów, szat oraz naczyń liturgicznych, prezentowane są tutaj oryginały detali architektonicznych z katedry (w pierwotnej lokalizacji zastąpione kopiami dla ochrony przed zniszczeniem). Jest też makieta Krzywej Wieży, z którą można zrobić sobie nieskończone ilości kreatywnych fotografii... a sama wieża prezentuje się bardzo dobrze z dziedzińca dawnego klasztoru, w którym mieści się muzeum.
 |
| Museo dell'Opera del Duomo. |
 |
| Makieta Krzywej Wieży w muzeum... |
 |
| ...i prawdziwa Krzywa Wieża widziana z dziedzińca. |
Ze zdziwieniem zauważamy, że inne cuda na placu nie wzbudzają aż takiego
zainteresowania jak Krzywa Wieża. Cmentarz Camposanto czy Museo delle Sinopie mamy prawie całe dla siebie, tymczasem przybysze z całego świata,
wygięci w dziwnych pozach, zaczynają już tłumnie zalewać alejki sąsiadujące z
Torre Pendente. Szkoda, że dzisiaj nie można już powtórzyć
słynnego ujęcia Martina Parra z 1990 r.- obowiązuje zakaz wchodzenia na starannie wypielęgnowane trawniki. Bezkarnie wylegiwać się na nich może jedynie ,,Upadły Anioł" (
Angelo Caduto) Igora Mitoraja.
 |
| ,,Angelo Caduto" Igora Mitoraja pod Krzywą Wieżą. |
 |
| Szanuj zieleń... |
Kiedy oddalamy się od Piazza dei Miracoli, od sklepików z likierami w przekrzywionych szklanych buteleczkach czy od mniej oficjalnych straganów z bransoletkami i parasolkami, rozłożonymi na kocach gotowych do szybkiego zwinięcia w razie pojawienia się policji, tłum przerzedza się, tak jakby w Pizie poza jedną dzwonnicą nie było już innych atrakcji.
 |
| Pamiątki z Pizy. |
Nie ma kolejki w Torre Santa Maria, gdzie za 5 euro można kupić bilet uprawniający do odbycia spaceru po miejskich murach. A warto, bo roztaczają się z nich nietypowe widoki na Plac Cudów. Idąc dalej na wschód, a potem na południe, zobaczymy natomiast z góry inne ciekawe zabytki: kompleks starożytnych łaźni rzymskich (Bagni di Nerone), starszy od katedry kościół San Zeno, zbudowaną w stylu włoskiego racjonalizmu (lata 30. i 40. XX w.) wieżę ciśnień (Torre Piezometrica) przy dawnej fabryce tekstyliów, dzisiaj siedzibie uniwersytetu, wreszcie zarośniętą liliami wodnymi pozostałość dawnego portu rzecznego na Piazza delle Gondole. Trzykilometrowy spacer kończy się w Torre di Legno nad Arno, ale można jeszcze przejść na drugą stronę rzeki, aby zobaczyć dalszy odcinek murów w Giardino Scotto.
 |
| Krzywa Wieża widziana z murów miejskich. |
 |
| Krzywa Wieża widziana z murów miejskich. |
 |
| Bagni di Nerone. |
Kręcimy się jeszcze trochę po pełnej wąskich, ciasnych uliczek starówce Pizy, odkrywając ciekawe kościoły, pałace i wieże. Potem przenosimy się na stację kolejową, skąd odjeżdża pociąg do Livorno.
 |
| Piazza delle Vettovaglie, od XVI-wieku pełniący funkcję targową. |
 |
| Jedna z uliczek starówki. |
 |
| Nad rzeką Arno. |
L I V O R N O
W Livorno nie ma aż tyle do zobaczenia co w Pizie. To typowe miasto portowe, które w dodatku utraciło znaczną część swojej tkanki historycznej w czasie bombardowań alianckich z II wojny światowej. Z dworca kierujemy się od razu w stronę portu. Przechodzimy przez Piazza della Republica z pomnikami Leopolda II oraz Ferdynanda III, wielkich książąt (granduchi) toskańskich. Na głowach obu siedzą mewy- to znak, że zbliżamy się do morza.
 |
| Mewa na głowie Wielkiego Księcia. |
Jemy lody o smaku melona i cannolo pod Pomnikiem Czterech Maurów, upamiętniającym zwycięstwa jeszcze innego wielkiego księcia, Ferdynanda I, nad piratami berberyjskimi. Pachnie smażoną rybą. Potem przechodzimy pomiędzy tzw. Starą Twierdzą (Fortezza Vecchia) a dzielnicą określaną jako Nowa Wenecja (Venezia Nuova) i wkraczamy na teren portu promowego. W plątaninie przejść, ogrodzeń, pasów i słupków próbujemy odnaleźć miejsce odprawy na prom do Bastii.
 |
| Pomnik Czterech Maurów. |
 |
| Fortezza Vecchia w Livorno. |
N A M O R Z U
Podróż drogą morską na Korsykę trwa około czterech godzin. Po drodze mamy widoki na kilka wysp, w tym Elbę. W końcowym etapie rejsu na jednym z pokładów wybucha poruszenie- w odległości kilkuset metrów od promu można dostrzec pluskające się delfiny. Przed 17:00 wypłynęliśmy z Włoch, aby około 21:00 znaleźć się we Francji... a właściwie na wyspie należącej do Francji, ale charakteryzującej się odrębną kulturą i bardzo burzliwą historią.
 |
| Wypływamy z Włoch... |
 |
| ...i dopływamy do wybrzeża Korsyki. |
B A S T I A
Językiem urzędowym na Korsyce jest francuski, w szkołach naucza się jednak również korsykańskiego, który ma status języka regionalnego. Tablice z nazwami miejscowości są dwujęzyczne. Korsyka należy do Francji od stosunkowo niedawna, bo od 1768 r. (formalnie) albo 1769 r. (po zwycięstwie militarnym pod Ponte Novu). Pierwsze osadnictwo pojawiło się tutaj natomiast prawdopodobnie już ok. 8000 lat p.n.e. Przejęciem wyspy interesowała się Kartagina, Etruskowie i Grecy; na dłużej udało się to po raz pierwszy Rzymianom po I wojnie punickiej. To z łaciny bezpośrednio rozwinął się język korsykański (corsu), dlatego Korsykanie podkreślają, że nie może on być nazywany dialektem włoskiego, mimo że jest do niego bardzo podobny.
Po upadku Cesarstwa Rzymskiego, wyspę najeżdżali Wandalowie i Ostrogoci. Następnie stała się ona przedmiotem walki pomiędzy Republiką Pizy a Republiką Genui. W tym okresie corsu ewoluował, poddawany wpływom dwóch włoskich dialektów. Pod koniec XIII w. władzę nad całą wyspą przejmują Genueńczycy, którzy kontrolują ją przez następne pięć wieków, choć muszą w tym czasie odpierać ataki Królestwa Aragonii oraz Francji. Ważną datą w historii narodu korsykańskiego jest rok 1755, kiedy wybucha powstanie pod wodzą generała Pasquale Paoliego. Korsykanie ogłaszają niepodległość i uchwalają pierwszą na świecie konstytucję. Tak, okazuje się że to Korsykanie byli pierwsi, chociaż nas w szkole uczono jakoby pionierami byli Amerykanie (1787 r.) i Polacy (1791 r.)... Niepodległe państwo utrzymuje się przez 14 lat. Po przejęciu Korsyki przez Francuzów, Paoli szuka jeszcze pomocy w Wielkiej Brytanii. Na krótko powstaje nawet Królestwo Anglo-Korsykańskie (1794-96), ale w 1796 r. wojska francuskie odzyskują wyspę, wiedzione do walki przez... Korsykanina, generała Antoine Gentiliego. Dowództwo zostało powierzone Gentiliemu przez innego, bardziej znanego Korsykanina, urodzonego w Ajaccio... Napoleona Bonaparte.
Choć dzisiaj Korsyka cieszy się w ramach francuskich rządów dość szeroką autonomią, wciąż aktywne są tu ruchy separatystyczne. W bocznych uliczkach Bastii natykamy się na napisy typu ,,A Francesi fora!", ,,Terra Corsa
à i Corsi", ,,Statu Francesu assassinu" oraz szablonowe portrety Yvana Colonny, nacjonalisty skazanego na dożywocie za zabójstwo prefekta Korsyki, Claude Érignaca, z 1998 r. Colonna nie przyznał się do winy, ale też nie wskazał osoby, która mogłaby być odpowiedzialna za zamach, stając się w ten sposób bohaterem paramilitarnego Frontu Narodowego Wyzwolenia Korsyki (FLNC). Temat Colonny odżył w 2022 r., kiedy Korsykanin został zamordowany przez współwięźnia za „okazanie braku szacunku dla Mahometa”. Mimo że aktywność terrorystyczna bojówek ustała i dziś na wyspie jest raczej bezpiecznie, Francuzi z kontynentu odwiedzający wyspę chyba nie czują się tu do końca komfortowo... W każdym razie, Korsykanie, wykazując się czarnym humorem, uczynili z podziurawionych kulami tablic z francuskimi nazwami miejscowości oraz z pamięci o zamachach bombowych... produkt turystyczny, podobnie jak
Sycylijczycy zrobili to z mafią.
 |
| Nacjonalistyczne graffiti na ulicach Bastii. |
 |
| Oryginalna pamiątka z Korsyki... |
 |
| ...i oryginalny plakat w toalecie jednej z restauracji w Bastii. |
 |
| Mural upamiętniający Yvana Colonnę na ścianie dawnej prochowni w Bastii. |
Wychodząc jednak z bocznych uliczek na główne aleje i place, stwierdzamy, że Bastia to bardzo piękne miasto. Szczególnie urokliwe wydają się okolice Starego Portu (U Vechju Portu) oraz wznosząca się powyżej cytadela. Port nazywany jest ,,starym" w odróżnieniu od większego portu handlowo-pasażerskiego powstałego w II poł. XIX w. (do niego dopłynął wczoraj nasz prom), ale w malowniczej zatoczce wciąż cumują kutry i jachty. Nad jej brzegami rozłożyły się z kolei liczne restauracje. Próbujemy tu
tradycyjnych korsykańskich dań: cannelloni zapieczonych z owczym lub
kozim serem brocciu oraz przygotowywanego na bazie brocciu sernika fiadone. Ponad zniszczonymi od wiatru niosącego sól morską kamienicami góruje barokowa fasada kościoła Jana Chrzciciela (San Ghjuvanni).
 |
| Stary Port w Bastii. |
 |
| Stary Port- widok w kierunku kościoła św. Jana... |
 |
| ...i jeszcze jeden. |
 |
| Fiadone- korsykański sernik. |
Do prawego boku świątyni przytula się otoczony platanami plac targowy (U Mercà), który ma na oku siedząca po turecku najada wyrzeźbiona przez Pierre'a Pardona. Z drugiej strony zatoki wcisnęła się z kolei dzielnica U Puntettu, do której prowadzą m.in. reprezentacyjne schody Rinesi-Romieu.
 |
| Kościół św. Jana... |
 |
| ...i przytulony do niego Plac Targowy. |
 |
| Mural w dzielnicy U Puntettu. |
Na cytadelę można wejść również schodami, przez założony na zboczach wzgórza w XIX w. ogród (Jardin Romieu) albo wjechać ukrytą w betonowej ścianie windą. Zbudowane przez Genueńczyków fortyfikacje otulają siatkę kameralnych uliczek i odróżniającą się bielą od sąsiadujących z nią kamienic katedrę Wniebowzięcia św. Marii (Santa Maria Assunta).
 |
| W drodze na cytadelę. |
 |
| Fortyfikacje cytadeli. |
 |
| Pałac Gubernatora (dzisiaj siedziba Muzeum Bastii). |
 |
| Uliczki cytadeli. |
 |
| Wyróżniająca się fasada katedry. |
Z cytadeli schodzimy w stronę dawnego magazynu prochu (A Pulverera). We wbudowanym weń betonowym ,,kominie" znajduje się wejście na nową (z 2020 r.) ścieżkę pieszą poprowadzoną kilka metrów nad taflą morza, ograniczoną ażurową balustradą ze stali cortenowskiej. Jej autorzy (Dietmar Feichtinger Architectes & Buzzo Spinelli Architecture) nazwali ją L'Aldilonda, czyli biegnąca ,,ponad falą".
 |
| Wbudowane w starą prochownię zejście na nadmorską promenadę. |
 |
| Aldilonda widoczna ze starej prochowni. |
 |
| Aldilonda. |
Aldilonda doprowadza nas z powrotem do Starego Portu i na falochron południowy, czyli tzw. Smocze Molo (U molu di u Tragone). Chwilę podziwiamy stąd inną perspektywę na miasto, a potem przenosimy się na dworzec autobusowy (Gare Routière, przy rondzie Novelty), skąd o 17:00 odjeżdża autobus do Calvi i Calenzany. Kończy się spokojne zwiedzanie, a zaczyna poważna przygoda...
 |
| Smocze Molo. |
 |
| Widok z falochronu w stronę Pianosy i Elby. |
 |
| Widok z falochronu na cytadelę... |
 |
| ...i na Stary Port. |
< następny post
*** English version ***
There are four airports in Corsica (Ajaccio, Bastia-Poretta, Figari, and Calvi-Sainte-Catherine), but none of them can be reached via a direct flight from Poland. Therefore, flying to Pisa, Italy, seemed like our best logistical option. From there, it is just a short trip to Livorno, where ferries set sail for the French island.
Traveling to Corsica via Pisa brings an added bonus—it allows you to visit one of Tuscany’s most famous cities. A brilliant opportunity that we eagerly seized.
P I S A
Most tourists come here for the famous Leaning Tower. Or rather, not even for the tower itself, but for the mandatory photo where you have to keep it from falling, alternatively, lick it (the latter variant requires an ice cream cone as a prop).
To beat the crowds, we book our slot to climb the Torre Pendente for the earliest possible morning hour. Indeed, at 8:30 AM, Piazza dei Miracoli is still quite empty, allowing us to quietly admire the bell tower—built of white marble, standing over 55 meters tall, and tilting at an angle of more than 5 degrees. Before we are allowed inside, we have to leave our backpacks in the luggage storage located in the Palazzo dell'Opera della Primaziale Pisana. Interestingly, you can enter the nearby museums with your bags. In fact, you actually have to enter them with your bags, as the cloakroom only takes care of your belongings for the duration of the campanile tour.
|
| The Leaning Tower of Pisa from a distance... |
|
| ...and from up close. |
|
| Inside the tower. |
|
| The view from the tower over a still empty Square of Miracles... |
|
| ...and towards the Apennines visible on the horizon. |
|
| Tower detail. |
Since we bought the 27-euro ticket, we have also admission to the other attractions on the Square of Miracles (accessible from 9:00 AM). Naturally, we don't skip the Romanesque cathedral, which the now much more famous Leaning Tower was originally intended to complement. The massive structure of the church, with a dome over the transept crossing, an arcaded facade, and a richly decorated interior, stands as a testament to the power of the Republic of Pisa in the 11th and 12th centuries. We also take a look inside the Baptistery, which completes the cathedral's architecture, and visit the cloistered courtyard cemetery—Camposanto Monumentale.
|
| Santa Maria Assunta cathedral. |
|
| The Cathedral – part of the facade. |
|
| One of the columns at the cathedral entrance. |
|
| The interior of the cathedral. |
|
| The Baptistery peeking from behind the cathedral wall. |
|
| Inside the baptistery. |
|
| The Camposanto Cemetery (with old harbor chains visible on the wall). |
|
| Camposanto cloisters. |
|
| The statue of Pisa-born Fibonacci in Camposanto. |
We find the Museo delle Sinopie particularly interesting. True to its name, it showcases sinopie—the underdrawings for frescoes discovered on the walls of the Camposanto. The sinopie were uncovered entirely by accident. Following a fire caused by World War II bombings, the paintings adorning the necropolis walls were severely damaged. To restore the surviving fragments, the painted layer was detached from the wall, revealing preparatory drawings underneath. These had been applied to the base layer of plaster using a red pigment named after the city Sinop. Using a technique known in Italian as strappo, the sketch layers were also peeled away from the wall. After restoration, the frescoes returned to their original places, while the sinopie were transferred to a stable backing and put on display in the museum.
|
| “Cosmografia teologica” – a 14th-century fresco by Pietro di Puccio... |
|
| ...and its preparatory sketch at the Museo delle Sinopie. |
We also visit the Museo dell'Opera del Duomo. Aside from a rich collection of medieval sculptures, manuscripts, vestments, and liturgical vessels, it showcases the original architectural details from the cathedral (replaced with copies in their original locations to protect them from damage). There is also a scale model of the Leaning Tower, which offers endless opportunities for creative photos... and the actual tower itself looks stunning from the courtyard of the former monastery that houses the museum.
|
| Museo dell'Opera del Duomo. |
|
| The Leaning Tower model at the museum... |
|
| ...and the actual Leaning Tower from the courtyard. |
We notice with surprise that the other wonders on the square do not generate nearly as much interest as the Leaning Tower. We have the Camposanto cemetery and the Museo delle Sinopie almost entirely to ourselves, while visitors from all over the world, contorted in bizarre poses, are already starting to crowd the pathways adjacent to the Torre Pendente. It’s a shame that
Martin Parr's famous 1990 shot cannot be recreated today—stepping onto the meticulously manicured lawns is strictly forbidden. The only one allowed to lounge on them with impunity is Igor Mitoraj’s 'Fallen Angel' (
Angelo Caduto).
|
| Igor Mitoraj’s “Angelo Caduto” right under the Leaning Tower. |
|
| Keep off the grass... |
As we move away from Piazza dei Miracoli—past the shops selling liqueurs in tilted glass bottles and the less official stalls with bracelets and umbrellas spread out on blankets, ready to be quickly packed up if the police appear—the crowd thins out, as if there were simply no other attractions in Pisa besides that single bell tower.
|
| Pisa souvenirs. |
There is no line at Torre Santa Maria, where for 5 euros you can buy a ticket for a walk along the city walls. And it is well worth it, as they offer unique, unconventional views of the Square of Miracles. Walking further east and then south, we get an elevated view of other interesting landmarks: the ancient Roman baths complex (Bagni di Nerone), the San Zeno church, which predates the cathedral, and a water tower (Torre Piezometrica) built in the Italian Rationalist style (the 1930s and 40s) next to a former textile factory, now a university campus. Finally, we see the water-lily-covered remnants of an old river port at Piazza delle Gondole. The three-kilometer walk ends at Torre di Legno by the Arno River, but you can still cross to the other side to see a further stretch of the walls in the Giardino Scotto.
|
| The Leaning Tower seen from the city walls. |
|
| The Leaning Tower seen from the city walls. |
|
| Bagni di Nerone. |
We wander a bit longer through Pisa's old town, packed with narrow, tight alleys, discovering fascinating churches, palaces, and towers. Afterward, we head to the railway station to catch the train to Livorno.
|
| Piazza delle Vettovaglie, serving as a marketplace since the 16th century. |
|
| One of the streets in the old town. |
|
| By the Arno River. |
L I V O R N O
There isn't nearly as much to see in Livorno as in Pisa. It’s a typical port city, which furthermore lost a significant portion of its historic fabric during the Allied bombings of World War II. From the station, we head straight toward the port. We cross Piazza della Repubblica, featuring statues of Leopold II and Ferdinand III, the Grand Dukes (granduchi) of Tuscany. Seagulls are perched on both of their heads—a sure sign that we are nearing the sea.
|
| A seagull on the Grand Duke's head. |
We eat melon and cannolo-flavored ice cream beneath the Monument of the Four Moors, which commemorates the victories of yet another Grand Duke, Ferdinand I, over Barbary pirates. The air smells of fried fish. Next, we walk between the so-called Old Fortress (Fortezza Vecchia) and the neighborhood known as New Venice (Venezia Nuova) before entering the ferry port area. In a maze of walkways, fences, lanes, and bollards, we try to locate the check-in point for the ferry to Bastia.
|
| The Monument of the Four Moors. |
|
| Fortezza Vecchia in Livorno. |
A T S E A
The sea voyage to Corsica takes about four hours. Along the way, we enjoy views of several islands, including Elba. During the final stretch of the cruise, a wave of excitement breaks out on one of the decks—splashing dolphins can be spotted just a few hundred meters from the ferry. We set sail from Italy before 5:00 PM, to find ourselves in France around 9:00 PM... or rather, on an island that belongs to France but is characterized by a distinct culture and a highly turbulent history.
|
| Sailing away from Italy... |
|
| ...and arriving at the coast of Corsica. |
B A S T I A
While French is the official language in Corsica, Corsican is also taught in schools, holding the status of a regional language. Town name signs are bilingual. Corsica has belonged to France for a relatively short time—formally since 1768, or since 1769 following the military victory at Ponte Novu. However, the first human settlements here likely date back to around 8000 BC. Carthage, the Etruscans, and the Greeks were all interested in taking over the island, but it was the Romans who first succeeded in holding it long-term after the First Punic War. The Corsican language (corsu) developed directly from Latin, which is why Corsicans emphasize that it cannot be called an Italian dialect, despite being very similar to it.
Following the fall of the Roman Empire, the island was invaded by the Vandals and Ostrogoths. Later, it became a bone of contention between the Republic of Pisa and the Republic of Genoa. During this period, corsu evolved under the influence of two Italian dialects. At the end of the 13th century, the Genoese took control of the entire island, ruling it for the next five centuries, though they had to fend off attacks from the Kingdom of Aragon and France during that time. A significant date in the history of the Corsican nation is 1755, when an uprising broke out under the leadership of General Pasquale Paoli. The Corsicans declared independence and adopted the world's first constitution. Yes, as it turns out, the Corsicans were first, even though we were taught in school that the pioneers were the Americans (1787) and the Poles (1791)... The independent state lasted for 14 years. After France took over Corsica, Paoli sought help from Great Britain. A short-lived Anglo-Corsican Kingdom was even established (1794–96), but in 1796, French troops reclaimed the island, led into battle by... a Corsican, General Antoine Gentili. The command had been entrusted to Gentili by another, far more famous Corsican born in Ajaccio—Napoleon Bonaparte.
Although Corsica enjoys a fairly broad degree of autonomy under French rule today, separatist movements remain active here. In the backstreets of Bastia, we stumble upon graffiti like 'A Francesi fora!' [Frenchmen out!], 'Terra Corsa à i Corsi' [Corsican land for Corsicans], and 'Statu Francesu assassinu' [French state, assassin], alongside stenciled portraits of Yvan Colonna—a nationalist sentenced to life imprisonment for the 1998 assassination of the Prefect of Corsica, Claude Érignac. Colonna never pleaded guilty, nor did he name anyone who might have been responsible for the attack, thereby becoming a hero to the paramilitary National Liberation Front of Corsica (FLNC). The subject of Colonna resurfaced in 2022 when the Corsican was murdered by a fellow inmate for 'showing a lack of respect for Muhammad'. Even though the terrorist activity of the militias has ceased and the island is generally safe today, mainland French people visiting Corsica probably don't feel entirely comfortable here... In any case, showing a knack for black humor, the Corsicans have turned bullet-riddled road signs with French town names and the memory of bomb attacks into a tourist product—much like
the Sicilians did with the Mafia.
|
| Nationalist graffiti on the streets of Bastia. |
|
| An original souvenir from Corsica... |
|
| ...and an original poster in a restaurant restroom in Bastia. |
|
| A mural commemorating Yvan Colonna on the wall of a former powder magazine in Bastia. |
However, stepping out of the narrow backstreets onto the main avenues and squares, we find that Bastia is a truly beautiful city. The area around the Old Port (U Vechju Portu) and the citadel rising above it seem particularly charming. The port is called 'old' to distinguish it from the larger commercial and passenger port built in the second half of the 19th century (where our ferry docked yesterday), but fishing boats and yachts still anchor in the picturesque bay. Its shores, in turn, are lined with numerous restaurants. Here, we try traditional Corsican dishes: baked cannelloni with brocciu (a local sheep or goat milk cheese) and fiadone, a cheesecake made with the same brocciu base. Towering above the townhouses—weathered by the salt-laden sea wind—is the Baroque facade of the Church of St. John the Baptist (San Ghjuvanni).
|
| Bastia’s Old Port. |
|
| The Old Port – a view towards the Church of St. John.. |
|
| ...and another one. |
|
| Fiadone – a Corsican cheesecake. |
Nestled against the right side of the church is a plane-tree-shaded marketplace (U Mercà), kept under the watchful eye of a cross-legged naiad sculpted by Pierre Pardon. On the other side of the bay, the U Puntettu district wedges itself into the landscape, accessed by the grand Rinesi-Romieu steps, among others.
|
| St. John’s Church... |
|
| ...and the Market Square right next to it. |
|
| A mural in the U Puntettu district. |
The citadel can be reached also by climbing the stairs, through the 19th-century Romieu Garden (Jardin Romieu) laid out on the hillsides, or by taking an elevator hidden inside a concrete wall. The fortifications built by the Genoese enclose a network of intimate side streets and the Cathedral of Saint Mary of the Assumption (Santa Maria Assunta), whose white facade stands out against the neighboring tenement houses.
|
| Heading up to the citadel. |
|
| The citadel walls. |
|
| The Governor’s Palace (now home to the Bastia Museum). |
|
| The streets of the citadel. |
|
| The eye-catching facade of the cathedral. |
From the citadel, we head down toward the former powder magazine (A Pulverera). Inside a concrete 'chimney' built into it lies the entrance to the new pedestrian path (opened in 2020), which runs a few meters above the sea surface and is framed by an openwork Corten steel balustrade. Its creators (Dietmar Feichtinger Architectes & Buzzo Spinelli Architecture) named it L'Aldilonda, meaning running 'above the wave.'
|
| The way down to the seaside promenade, built into the old powder magazine... |
|
| Aldilonda as seen from the old powder house. |
|
| Aldilonda. |
The Aldilonda leads us back to the Old Port and onto the southern breakwater, known as the Dragon's Pier (U molu di u Tragone). We pause here for a moment to admire a different perspective of the city before moving on to the bus station (Gare Routière, near the Novelty roundabout), from where the bus to Calvi and Calenzana departs at 5 PM. The peaceful sightseeing comes to an end, and a serious adventure begins...
|
| The Dragon's Pier. |
|
| View from the pier towards Pianosa and Elba. |
|
| View from the pier towards citadel... |
|
| ...and the Old Port. |
< next post
Komentarze
Prześlij komentarz